Hayatın belli bir noktasından sonra bazı şeylere daha farklı bakmaya başlıyoruz.

Gençken mutluluğumuzu çoğu zaman dışarıdaki koşullara bağlıyoruz. İşler yolunda giderse, insanlar bizi anlarsa, verdiğimiz emeğin karşılığını alırsak, planlarımız gerçekleşirse daha mutlu olacağımızı düşünüyoruz.

Oysa hayat her zaman bizim planladığımız şekilde ilerlemiyor.

Zaman içinde insan şunu daha iyi anlıyor: Her şeyi kontrol etmek mümkün değil. Ancak hayatımız üzerindeki sorumluluğu bütünüyle başkalarına bırakmak da doğru değil.

İş hayatında da durum çok farklı değil.

Her kararın içinde olamayız. Her toplantı istediğimiz kadar verimli geçmeyebilir. Her fikrimiz kabul görmez. Bazen katılmadığımız kararların sonuçlarını yönetmek, bazen de çok emek verdiğimiz bir konuda beklediğimiz karşılığı alamamak zorunda kalabiliriz.

Üstelik değiştirmek istediğimiz her şeyi değiştiremeyiz.

Bunların hepsi zaman zaman insanı yoruyor. Ancak yıllar içinde şunu fark ettim: Bizi yoran yalnızca yaşadığımız olaylar değil, o olayların zihnimizde ne kadar uzun süre yaşamaya devam ettiğidir.

Toplantı biter ama biz zihnimizde konuşmaya devam ederiz. Bir tartışma sona erer ama söylenen cümleleri tekrar tekrar düşünürüz. Bir karar çoktan alınmıştır ancak biz hâlâ neden öyle alındığını sorgularız.

Bir noktadan sonra olay geçmişte kalır, biz ise onu bugünün içine taşımaya devam ederiz.

Bence güçlü bir zihniyet tam da burada devreye giriyor.

Güçlü olmak, hiçbir şeyden etkilenmemek anlamına gelmez. Sürekli pozitif olmak veya yaşanan her olumsuzluğu görmezden gelmek de değildir. Asıl mesele, neyi değiştirebileceğimizi, neyi etkileyebileceğimizi ve hangi konuyu artık geride bırakmamız gerektiğini ayırt edebilmektir.

Değiştirebileceğimiz bir konu varsa harekete geçmeliyiz. Düzeltilmesi gereken bir şey varsa konuşmalı, sorumluluk almamız gereken bir durum varsa gereğini yapmalıyız. Haksız olduğunu düşündüğümüz bir konuda gerektiğinde itiraz etmeli ve mücadele etmeliyiz.

Ancak kontrolümüz dışında kalan her meseleyi zihnimizde taşımaya devam etmek, çoğu zaman hiçbir şeyi değiştirmiyor.

Sadece enerjimizi tüketiyor.

Üstelik enerjimizin de bir sınırı var. Onu neye ayırdığımız, yalnızca iş performansımızı değil, hayatımızın kalitesini de düşündüğümüzden daha fazla etkiliyor.

Bunun mutlulukla da doğrudan ilişkili olduğunu düşünüyorum.

Mutluluk elbette yalnızca bir karar veya bakış açısı meselesi değil. Yaşadığımız koşullar, ilişkilerimiz, sağlık, iş hayatı ve karşılaştığımız zorluklar nasıl hissettiğimizi doğal olarak etkiliyor.

Ancak kendi huzurumuzun bütün sorumluluğunu başka insanların davranışlarına bıraktığımızda, farkında olmadan hayatımız üzerindeki etki alanımızı da daraltıyoruz.

Bir kişinin davranışı bütün günümüzü belirliyorsa, bir toplantı motivasyonumuzu tamamen yok edebiliyorsa veya tek bir eleştiri kendimize bakışımızı uzun süre değiştiriyorsa, belki yalnızca dışarıda yaşananlara değil, bizim bunlara ne kadar alan açtığımıza da bakmak gerekiyor.

Yıllar geçtikçe insanın öncelikleri de değişiyor.

Her tartışmayı kazanmak istemiyorsunuz. Her konuda son sözü söylemenin gerekli olmadığını görüyorsunuz. Herkesi ikna edemeyeceğinizi, hatta buna çoğu zaman ihtiyaç olmadığını anlıyorsunuz.

Ve belki de en önemlisi, bazı durumlarda huzurlu kalmanın haklı çıkmaktan daha değerli olduğunu öğreniyorsunuz.

Bu, vazgeçmek veya olan bitene kayıtsız kalmak anlamına gelmiyor. Tam tersine, enerjinizi gerçekten değiştirebileceğiniz, katkı sağlayabileceğiniz ve sizin için anlam taşıyan konulara ayırmak anlamına geliyor.

Hayatta olduğu gibi iş dünyasında da her yeni gün önümüze yeni bir alan açıyor. Dün yaşananları değiştiremiyoruz. Ancak onların bugünkü davranışlarımızı, ilişkilerimizi ve kararlarımızı ne ölçüde etkileyeceği konusunda düşündüğümüzden daha fazla söz sahibiyiz.

Belki de insanın zamanla kazandığı en önemli özgürlüklerden biri bu.

Başkalarının ne yaptığını kontrol etmeye çalışmak yerine, kendi karşılığımızı seçebilmek.

Mutluluk, hayatımızda hiçbir sorun olmaması değildir. Her şey istediğimiz gibi gitmediğinde de kendi iç dengemizi yeniden kurabilmektir.

Çünkü günün sonunda hayatımızdaki her şeyi seçemeyebiliriz. Ama neye ne kadar anlam yükleyeceğimiz, neyin peşinden gideceğimiz ve neyi artık yanımızda taşımayacağımız konusunda sandığımızdan daha fazla söz sahibiyiz.